İlçeler: Akkuş, Aybastı, Çamaş, Çatalpınar, Çaybaşı, Fatsa, Gölköy, Gülyalı, Gürgentepe, İkizce, Kabadüz, Kabataş, Korgan, Kumru, Mesudiye, Perşembe, Ulubey, Ünye.



İlgi Çekici Yerler: Ünye çamlığı, Çambaşı yaylası, Çınar suyu ve Küçükkertil orman içi dinlenme yerleri. Eskipazar köyü Bayramlı kalıntıları; İbrahim Paşa, Hamidiye ve Yalı ( Aziziye) camileri; Konstantin Çeşmesi; Haznedaroğulları Konağı.


Ordu ili; Karadeniz Bölgesinde yer alır. Doğuda Karagöl Dağından, kuzeybatıdan Çarşamba Ovasının doğusundaki düzlüklere, güneyde Kelkit Irmağı vadisinin kuzey yamaçlarından kuzeyde Karadeniz kıyısına kadar uzanan Ordu ili toprakları oldukça engebelidir.

Coğrafi Konum: Ordu; Karadeniz bölgesinin giriş kapısıdır. Kuzeyinde Karadeniz, güneyinde Tokat, Sivas, doğusunda Giresun, batısında Samsun ili bulunmaktadır. Konumu 40'- 41' kuzey paralelleri, 37' -38' doğu meridyenleri arasındadır. Toplam yüzölçümü 5961 km² olup, üzerinde Melet, Civil Deresi, Akçaova Deresi gibi büyüklü küçüklü akarsuların oluşturduğu yer yer alüvyon düzlükler bulunmaktadır. Ordu il merkezi, dağların denize dik olarak indiği melet vadisinin oluşturduğu alüvyon ovasına 500. rakımlı Boztepe'nin eteklerine kurulmuştur. İl merkezinden denize dökülen ve en büyük akarsuyumuz olan melet Irmağı'nın doğu kısmında doğu ladini, yüksek kısımlarında ise karaçam, ibreli meşçereleri bulunmaktadır. Melet Havzası'nın batı kıyısından itibaren tarım arazileri dışında kızılağaç, kestane, gürgen ve doğu kayını küçük meşçereler halinde bulunmaktadır.



Tarım arazilerinde ise genellikle ağaççık formunda fındık bitkisi bulunmaktadır. Şehir kıyı ile birlikte doğu-batı doğrultusunda uzanan, yüksekliği 3000m'yi geçen aşılması güç Doğu Karadeniz dağ sıralarının kıyıda sıkıştırdıkları dar bir bölge ve küçük bir körfezin kenarında kurulmuştur. Ordu ili genel olarak ılıman bir iklime sahip olup, kışları ılık, yazları ise nispeten serin geçer. Yılın bütün aylarında mevsime uygun yağışlar mevcuttur.



Akarsu bakımından zengin olup, tüm kanyonlarda ırmak, dere türü akarsular bulunmaktadır. En önemli ırmakları melet Irmağı, Bolaman Çayı, Elekçi Irmağı, Turna suyudur. Bitki örtüsü ladin, çam (karaçam), kızılağaç, kayın, gürgen, meşe, kestane ormanlık arazilerde bazen büyük, bazen küçük meşçereler oluşturmaktadır. Karadeniz maki formuna uygun bitki grupları orman vasfı bozulmuş arazilerde mevcuttur. Tarım arazilerinde yoğunlukla fındık bitkisi hâkimdir.



Tarihi: Hitit tabletlerine göre İ.Ö.17.yüzyılda Ordu, Kaşkaların ülkesi ve Hitit hâkimiyetinde idi.( İ.Ö.1700-1200) Hititlerden sonra bölgeye Frigler ( İ.Ö.1200-670) sonra da Kimmerler hâkim oldu. ( İ.Ö.676-546). Yunan Tarihçi Ksenophon (M.Ö.431 ) " Onbinlerin Dönüşü" adlı eserinde Ordu yöresinin yerli halkı olarak Mossinoikler, Khalibler ve Tibarenler'den bahseder. Asurlu bir halk olan Tibarenler, Çarşamba-Ordu arasında yaşıyorlardı. Giresun- Ordu arasında yaşayan Khalibler, daha sonra batıya doğru demir madeninin bol olduğu Tibaren ülkesine yayıldılar; merkezleri Ünye olmuştur. Kimmerler döneminde Miletoslular yörenin kıyı kesiminde ticaret kolonileri kurdular. Kimmerler'den sonra hâkimiyet Med ve Perslerin ( M.Ö. 547-334) eline geçti. Pers hâkimiyetine Makedonyalı İskender son verdi. Bundan sonra bölge 50 yıl kadar yerli aşiret reisleri tarafından yönetildi. İ.Ö.280'de İran kökenli yerli krallardan Mithridates'in kurduğu Pontus krallığının İ.Ö.280 - İ.S.63 tarihleri arasında üç buçuk asırlık ömür sürmüştür ama hakkında ayrıntılı bilgi yoktur. 6. Mithridatesin oğlu Pharnakes'in bu bölgeye hâkim olduğu ve adından dolayı buralara Pharnakia dendiği biliniyor. Bu kral 25 yıl Romalılara direndi ve sonunda teslim oldu. Böylece Pontus kıyıları Roma ve Bizans hâkimiyetine geçti.

Bölgenin etnik yapısını değiştiren asıl olgu, bu siyasi olaylar değil, M.S.324 yılında bölgede Hristiyanlığın yayılması, yerli halkların Hıristiyanlaştırılması ve Yunan dilini öğrenmeye başlamışlardır.


1223' te Selçuklular tarafından gerçekleştirilen Trabzon seferi, sonuç vermedi. Bununla birlikte, Trabzon Devleti genel olarak Selçuklulara bağımlı idi. Ne var ki, iki devlet arasındaki barış içinde devam eden yaşama süreci, ancak 1243 yılında Anadolu'nun İlhanlılar tarafından istilasına kadar devam etmiştir.


Fatih Sultan Mehmet tarafından 1455 yılında yaptırılan ve Türk Tarih Kurumu tarafından yayımlanan bu Tahrir Defterine göre Ordu yöresinin resmi adı, Vilayet-i Canik Bayramlu me'a İskefsir ve Milas'tır. Bu adlar Bölükler biçiminde örgütlenen bir Ordu'nun, Ordu yöresini tuttuğunu ve iskân ettiğini açıkça göstermektedir.

Ordu 1920 yılına kadar Trabzon Vilayeti'ne bağlı bir kaza iken 4 Nisan 1920 tarih ve 69 sayılı ''Ordu Müstakil Livası Teşkiline Dair Kanunla'' merkezi Ordu olmak üzere; Canik Sancağı'na bağlı olan Fatsa kazası da Ordu'ya bağlanmış. Müstakil Ordu Livası teşkil edilmiştir.1923 Yılında ''Sancak'' adı ''Vilayet'' olarak değiştirilerek, bugünkü mülki taksimatta Ordu vilayeti olarak yerini almıştır.




Maden ve Enerji Kaynakları: Genelde volkanik kayaçların egemen olduğu bölgede metalik madenlerden bakır, kurşun, çinko, altın, gümüş ve manganez asıl zenginleşmeleri temsil eder. Cu-Pb-Zn-(Au-Ag) yatak ve zuhurları volkanik kayaçlar içinde damar tip cevherleşmeler şeklindedir. En önemli yatak ve zuhurların başında Ordu İli'nin Fatsa ilçesindeki Altın tepe sahası gelir. Saha, yüksek sülfitli epitermal altın cevherleşmesi olup silika alterasyonunun egemen olduğu geniş zonlardan oluşur. Yatakta 1,87 gr/ton Au tenörlü 1.191.377 ton görünür, 1,39 gr/ton Au tenörlü 5.355.577 ton muhtemel rezerv hesaplanmıştır. Son yapılan çalışmalarda farklı yerlerde 18 gr/ton‘a ulaşan Au değerleri elde edilmiştir.




Çalışmalar özel şirket tarafından sürdürülmektedir. Bunun dışındaki önemli altın cevherleşmeleri Sayaca ve Akoluk sahalarıdır. Sayaca altın sahasında 1,2 gr/ton Au tenörlü 17.000 ton görünür rezerv tespit edilmiştir. Ulubey-Akoluk sahasında ise 0.99 gr/ton Au tenörlü 1.100.278 ton görünür + muhtemel altın rezervli, 50.47 gr/ton Ag tenörlü 1.279.675 ton Gümüş rezervi, % 2.94 tenörlü 594.488 ton Zn-Pb-Cu rezervi tespit edilmiştir. Ayrıca Akoluk sahasında daha önceki çalışmalarla da 1.09 gr/ton Au ve 19.81 gr/ton Ag tenörlü 1.047.994 ton görünür+muhtemel Au-Ag rezervi tespit edilmiştir. Fatsa-Zavi Köy sahasında %0.32 Cu tenörlü 1.926.000 ton muhtemel+mümkün rezerv ortaya konmuştur. Gölköy Şıhman Sahasında %16-22 Cu+Pb+Zn tenörlü 116.500 ton görünür, 249.600 muhtemel rezerv
hesaplanmıştır. Kumru-Gümüş dere sahasında % 24.45 Zn, % 7.97 Pb, % 0.95 Cu tenörlü 36.000 ton görünür, 100.000 ton mümkün rezerv belirlenmiştir.


Gölköy-Çetilli kurşun-çinko-bakır yatağında % 0.14-0.15 Cu, % 1,8-2,4 Zn ve % 1,2-1,7 Pb tenörlü 1.510.851 ton
görünür+muhtemel+mümkün rezerv mevcuttur. Genel Müdürlüğümüzün 2007 yılı çalışmaları kapsamında Gölköy-Çetilli sahasında Cu, Pb, Zn dışında altın varlığı da tespit edilmiştir. Ulubey-Akoluk Altın-Antimuan-İllit sahasında 1.04-1.24 gr/ton Au ve 18,8-22,8 gr/ton Ag tenörlü toplam 780.325 ton görünür, 267.669 ton muhtemel rezerv belirlenmiştir. Bölgedeki bilinen manganez cevherleşmeleri ise volkano-tortul kayaçlar içerisinde, mercek şeklinde genelde küçük boyutlu ve düşük rezervlidir. Başlıca, Ulubey-Akoluk manganez zuhuru ortalama %36 Mn tenörlü, 20 bin ton rezerve sahiptir. Merkez-Yündalan Yaylası Fe cevherleşmesi için % 40-59 tenörlü 750.000 ton görünür+mümkün muhtemel+mümkün rezerv öngörülmektedir.



Fatsa-Akkaya kükürt yatağında %15.86 kükürt (S) tenörlü 16.464 ton görünür, 206.740 ton muhtemel, 76.056 ton mümkün rezerv tespit edilmiştir. Bilinen bentonit sahaları ise genelde volkano-sedimenter bir istif içerisinde bulunur. Ünye Hatipli bentonit yatağı, Ünye Kavaklar ve Tavkutlu bentonit yatağında 743.000 ton mümkün, 2.564.000 ton muhtemel bentonit rezervi vardır. Mesudiye-Çavdar bentonit sahasında 80.000 ton mümkün rezerv. Ünye-Fatsa-Keşköy bentonit sahasında 460.000 ton mümkün rezerv. Ünye-Fatsa-Emineli bentonit sahasında 421.800 ton mümkün rezerv. Ünye-Fatsa-Ahizetli bentonit sahasında 128.000 ton mümkün rezerv varlığı tespit edilmiştir, Ünye Hatipli bentonit yatağında rezerv tespiti yapılmamıştır ve tüm bu bentonit yatakları ağartma toprağı ve kedi altlığı (Ca-bentonit) olarak işletilmekte ve ihraç edilmektedir. Seramik ve kâğıt sanayinde kullanılan kaolen minerali için Ulubey-Akoluk sahasında 223.000 ton görünür, 148.000 muhtemel rezerv ve Ulubey-Sayaca sahasında 1.932.000 ton görünür rezerv mevcuttur.



Aybastı-Gölköy ilçeleri arasında kömür oluşumlarına rastlanmış, Fatsa-Ilıca ile Kumru sahalarında da jeotermal alanlar tespit edilmiştir. Fatsa-Ilıca jeotermal alanında 48ºC sıcaklık, 1,2 lt/sn debide 1 adet kaplıca kaynağı bulunmaktadır. Fatsa jeotermal alanında 1985 ve 1992 Yıllarında 2 adet jeotermal amaçlı sondaj açılmış ve bu sondajlarda 598 m ile 397,4 m derinliğe ulaşılmış ve 23ºC ve 26ºC sıcaklıklı düşük debili (0.05 lt/sn) jeotermal akışkan elde edilmiştir.



Ordu Kültür Turizmi: Ordu 1920 yılına kadar Trabzon Vilayetine bağlı bir kaza iken 04 Nisan 1921 tarih ve 69 sayılı " Ordu Müstakil Livası Teşkiline Dair Kanunla" Merkezi Ordu olmak üzere Canik Sancağına bağlı olan Fatsa kazası da Ordu'ya bağlanmış ve müstakil Ordu Livası teşkil edilmiştir.1923 yılında Sancak adı Vilayet olarak değiştirilerek, bugünkü mülki taksimatta Ordu Livası teşkil edilmiştir.



Ordu doğal zenginlikleri, tarihi dokusu, denizi, dereleri, yaylalarıyla dünyanın en güzel köşelerinden biridir. Renklerin bütün tonlarını Ordu'da bulmak mümkündür. Bir günde dört mevsimin yaşandığı ilimizde doğa sporunun her çeşidini yapabilirsiniz. Kuş gözlemciliği, dağcılık, trekking, kamp kurmak, piknik, güneşin doğuşunu ve batışını seyretmek, yağmur altında yürümek, uzun ve bakir kumsallarda yüzmek, doyumsuz yaylalarımızda balık yemek, her şeyden önce dinlenmek.



Şehrin sembolü Boztepe'yi şehirden, Boztepe'den de ilimizi seyretmek doyumsuzdur. Ordu Merkezde bulunan Boztepe, Bozukkale ( Cotyora) , Kurul Kayası Yerleşmesi, Büben Kaya Mezarları, Taşbaşı Kültür Merkezi ( Eski Cezaevi-Kilise), Etnografya Müzesi( Paşaoğlu Konağı) tarihi eserlerden bazılarıdır. İlimiz eski camileri, çeşmeleri, kaya mezarları ile yüzyıllardan beridir süren yerleşme yeri olması nedeniyle kaleleri, kayalık tepelerde bulunan dehlizleriyle, el sanatları ve sanatçılarıyla kültürel ve turistlik açıdan gerçekten değerlendirmeye, görülmeye değerdir.



Tüm doğal güzellikleri sinesinde barındıran, yeşil ile mavinin kucaklaştığı Ordu ili, Turizm alanında kendine özgü bir yer ve değer taşır. Bu değerini hiç şüphesiz yazın oldukça sakin, kış aylarında bol köpüklü dalgalarıyla hırçınlaşan, Karadeniz'e, kıyılarına, yayla ve ormanlarına borçludur. Turizm konusunda büyük atılımlar yapma gayreti içerisinde olan ilimizde son yıllarda, yayla turizmi, Kamp ve Karavan turizmi, su altı dalışı, bisiklet turları, olta balıkçılığı, dağ ve doğa yürüyüşü, foto safari, kuş gözlemciliği, yamaç paraşütü, bitki inceleme, rafting ve her türlü sportif faaliyetleri ile kendini Turizm alanında kabul ettirmeye başlamıştır.



Boztepe: Ordu şehri Boztepe'nin yamaçlarına serilmiştir. Denizden 450m. Yükseklikte olup, ilimizin tüm güzelliklerini, Karadeniz'in muhteşemliğini, Ordu'yu, Kirazlimanı'nı, Yeşil ile Mavinin dansını, Ordu Tepelerini Boztepe'den seyretmek doyumsuzdur.



İl merkezine 6 km. asfalt yolla ulaşmak mümkündür. Ordu Merkez'den Minübüs seferleri mevcuttur. Yeme-içme ve dinlenme tesisleri bulunmakta, ayrıca, çamlık alan üzerinde ailece piknik yapmak mümkün olmaktadır.